اکسیژن درمانی در نوزادان چگونه انجام می شود ؟ - روش های اکسیژن درمانی - آرکا صنعت آریو

اکسیژن درمانی در نوزادان چگونه انجام می شود ؟

اکسیژن درمانی در نوزادان چگونه انجام می شود ؟

اکسیژن درمانی در نوزادان نارس یک اقدام درمانی ضروری می باشد. در این روش درمانی نوزادان باید در بیمارستان بستری و تحت نظر باشند.

اختلالات تنفسی در نوزادان

اختلالات تنفسی در نوزادانی که زود به دنیا آمده اند ، بسیار شایع می باشد. دلیل این موضوع بیشتر عدم تکامل سیستم ریوی نوزادان می باشد. نوزادانی که ریه آنها کامل شکل نگرفته باشد ، توانایی تنفس طبیعی در دنیای بیرون از شکم مادر را ندارند. اختلالات تنفسی نوزادان باید مورد توجه قرار بگیرد. در صورت عدم توجه به این موضوع ممکن است نوزاد با مشکلات زیادی مانند آسیب های مغزی روبرو شود.

 

اکسیژن درمانی در نوزادان

علائم و نشانه های اختلالات تنفسی در نوزادان

علائمی شامل وقفه تنفسی در نوزاد ، صداهایی مانند خرخر نوزاد ، سیانوز و تغییر رنگ پوست نوزاد ، کاهش حجم ادرار نوزاد ، تنگی نفس ، خس خس سینه هنگام تنفس ، حرکات غیرطبیعی قفسه سینه نوزاد ، بزرگ شدن بینی نوزاد هنگام نفس کشیدن ، تنفس سریع و سطحی نوزاد و … نشان از مشکلات تنفسی نوزادان دارد.

روش های اکسیژن درمانی در نوزادان

اکسیژن درمانی در نوزادان با هدف تأمین اکسیژن موردنیاز نوزاد با غلظت و فشار مناسب انجام می شود. دستگاه اکسیژن ساز به منظور تأمین اکسیژن مورد نیاز برای افرادی که امکان تنفس طبیعی را ندارند ، به کار می رود. اکسیژن رسانی نوزادان با روش های مختلفی در مراکز درمانی صورت می گیرد. اکسیژن درمانی با روش های مختلف ممکن است عوارضی مانند رتینوپاتی نارسی و ناراحتی های مزمن ریوی در نوزادان ایجاد کند.

اکسیژن درمانی در نوزادان

اکسیژن درمانی با ماسک

در این روش یک ماسک ساده بر روی دهان و بینی نوزاد می گذارند به گونه ای که اکسیژن را کاملاً به نوزاد انتقال دهد. میزان انتقال اکسیژن در نوزاد در هر دقیقه حدود 5 الی 7 لیتر می باشد. منبع تأمین اکسیژن در این روش ، دستگاه اکسیژن ساز طبی است. نوزادان نارس برای دریافت اکسیژن لازم به این روش باید در بیمارستان بستری شوند.

دستگاه CPAP

نوزادانی که از سندروم دیسترس تنفسی زجر می برند ، باید با دستگاه سی پپ مورد درمان واقع شوند. در روش اکسیژن درمانی در نوزادان با CPAP ، تنفس نوزاد به صورت طبیعی انجام می شود و دستگاه سی پپ تنها فشار لازم را برای باز کردن راه های تنفسی بیمار ایجاد می کند.

دستگاه انکوباتور

در روش فوق ، نوزاد را در درون دستگاهی به نام انکوباتور قرار می دهند. تنظیمات اکسیژن ورودی به دستگاه متناسب با شرایط هر نوزاد ، تعیین می شود. معمولاً میزان اکسیژن ورودی دستگاه را بین 1 الی 7 لیتر تنظیم می کنند. نکته مهم درباره تنفس نوزاد با این دستگاه این است که اقدامات لازم برای ممانعت از تماس مستقیم اکسیژن با بدن نوزاد باید درنظر گرفته شود.

اکسیژن درمانی در نوزادان با لوله های تنفسی

گاهی با روش های ذکر شده ، سیستم تنفسی نوزاد همچنان با مشکل روبرو خواهد بود. بنابراین باید درمان های تخصصی تر در دستور کار قرار بگیرد. پزشکان به منظور انجام آسان تر ساکشن و رفع انسداد تنفسی نوزاد ، از لوله های تنفسی استفاده می کنند. در این روش حتماً باید میزان اکسیژن لازم از قبل به دلیل ممانعت از اکسیژن رسانی بیش از اندازه به نوزاد تعیین شود.

شرایط عمومی استفاده از اکسیژن در نوزادان

اکسیژن لازم برای نوزاد باید به صورت گرم و مرطوب باشد.

در اکسیژن درمانی در نوزادان ، غلظت اکسیژن باید به طور دقیق تعیین شود.

نوزاد به طور مرتب از لحاظ اکسیژن خون با استفاده از دستگاه های مخصوص چک شود.

زمانی که نوزاد به مدت 30 دقیقه ، O2 SAT بالاتر از 95 درصد یا P02  بالاتر از 80 میلی متر جیوه داشت ، باید سریعاً میزان غلظت اکسیژن وی 10 درصد کاسته شود.

پس از تجویز اکسیژن با غلظت مشخص به مدت 10 دقیقه برای اصلاح اکسیژن خون نوزاد ، زمان دهید. باید میزان اکسیژن به 89 درصد  و برای نوزادان نارس به 85 درصد برسد .

نحوه قطع درمان

زمانی که نوزاد با کمک هود اکسیژن درمانی می شود و نیاز به اکسیژن با غلظت کمتر از 40 درصد داشت ، می توان هود را برداشت و نوزاد را به دستگاه انکوباتور انتقال داد.

زمانی که اکسیژن درمانی در نوزادان با دستگاه انکوباتور انجام می شود و نیاز به اکسیژن با غلظت کمتر از 21 درصد داشت ، می توان اکسیژن را از انکوباتور جدا نمود.

 

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

ArabicEnglishPersian